.:*:.*:.+^___^+.:*:.

คงถึงเวลาแล้วมั้งที่จะหยุด

หยุดพูด หยุดเล่า หยุดถาม หยุดทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นมา

แต่มันยากนะที่จะหยุดความคิดของตัวเองได้

บางทีมานก็สับสนมากนะกะสิ่งที่เกิดขึ้น

ทั้งๆที่ตัวเราก็เข้าใจดี

เข้าใจว่าเรามันไม่ใข่ เข้าใจว่าถึงเวลาต้องจากกัน

เข้าใจว่าทำไม ไม่ต้องมีเหตุผลอะไรมาอธิบายอีกแล้ว

เราเองก็มีชีวิตของเรา มีทางเดินของเรา

ทางที่เราเลือกเองทางที่เราเคยเฝ้ารอมันมาตลอด

แต่ทำไมตอนนี้มันดูเศร้าจัง

ทำไมเราถึงคิดถึงแกมากว่ะ คิดถึงสิ่งที่มันไม่มีวันเป็นจริงได้อีกแล้ว

ผ่านมาเกือบปี บอกตัวเองเสมอว่าชินแล้ว

แค่เรื่องเดียวที่ไม่เคยเข้าใจตัวเองเลยสักครั้ง

ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองรุสึกยังไงกันแน่

รู้แค่ทางเดินของตัวเองมันช่างยาวไกล

edit @ 17 May 2008 00:38:36 by ddd

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก